GrvA

Die verkiezing betekent nogal wat, voor de genomineerde ondernemers. Niet alleen komen er een aantal onbekende juryleden bij hen winkelen en worden er heuse filmopnames van hun zaak gemaakt, maar wat veel indrukwekkender is, vindt pas in het komende jaar plaats.

Het jaar na de winst van de titel van Nederlands Beste Foodspecialiteitenwinkel stijgt de omzet van alle winnaars, zo garanderen de resultaten uit het verleden. De precieze cijfers zijn me ontglipt, maar ik meen me te herinneren dat het om percentages van 15 tot 20 van de jaaromzet gaat. Dat is nogal wat! Reden genoeg om je uiterste best doen, zou je denken. En dat doen de winkeliers dan ook, zoals in Putten waar de lokale pers al ingeschakeld werd toen de halve finale bereikt werd: http://www.puttenaer.nl/page/Lokaal/Regionaal/Lokaal-nieuws/Domburg-in-halve-finale-Nederlands-beste.587819.news

Heel verstandig om je creativiteit in te zetten en alle mogelijke publiciteit te pakken, en zoveel mogelijk mensen weer een reden te geven om naar je winkel te komen. Maar dat ook genomineerde winkeliers maar gewoon mensen zijn, bleek in één van de winkels. Net als MBO-studenten die vaak met een zesje tevreden zijn, was men daar waarschijnlijk al blij verrast met de finaleplaats en vond men het niet nodig om enige aanspraak op de titel te laten zien. Gelukkig gold dat niet voor de andere deelnemers; en daarom heb ik zojuist genoten van een fenomenale lunch.

GrvA

Het Blue Highways Festival in Vredenburg in Utrecht was voor de liefhebber iets bijzonders, de eerste jaren van dit millenium. De liefhebber uit de vorige zin hield van americana (http://nl.wikipedia.org/wiki/Americana_(muziek), en het festival was een feestje omdat een uiteenlopende familie van Amerikaanse muzikanten elkaar in Utrecht  tegenkwamen, met elkaar speelden, eten en dronken, een weekend lang gelijkgestemd leken in een ver buitenland waar een jaarlijks snel in aantal toenemend vast publiek hen enthousiast ontving.

De beste mandolinespeler uit mijn vrienden- en kennissenkring was min of meer ingevoerd in dit wereldje. En kort voor een van de festivals kreeg hij een telefoontje uit New York, met de vraag of hij, als Nederlander, misschien genegen was om een zieke Amerikaanse collega te vervangen tijdens het festival. Of hij genegen was? Niets liever! Degene aan de andere kant van de lijn was Chip Taylor, over wie later meer.

De beste kroegbaas uit mijn vrienden- en kennissenkring kende de organisatie goed. En omdat het festival op zaterdag plaatsvond, bood hij zijn café aan voor tryouts en andere intieme optredens op de vrijdagavond en -nacht. En als de dames en heren musici misschien iets wilden drinken, dan kon dat natuurlijk ook.

Zo kwam het, dat ik die vrijdagavond aan de bar stond met een aantal americana-grootheden. Eén van hen dus die Chip Taylor, de man die meerdere wereldhits schreef, waaronder Angel in the Morning, hier in Nederland helaas vooral bekend in de uitvoering van Saskia en Serge, en Wild Thing. Alleen die twee hits waren elk al groot genoeg om binnen te zijn.

Maar hoe gaat dat met creatieve mensen? Nou, niet altijd even goed. In Chips geval nam het leven een ..eeh… interessante wending. Hij werd beroepsgokker en verspeelde alles. Geen rooie cent meer over en hij kon helemaal opnieuw beginnen.

En hoe gaat dat dan met creatieve mensen? Nou, ze verzinnen wel weer een nieuw plan. Chip, die overigens de broer is van Oscarwinnaar Jon Voight (o.a. Midnight Cowboy) en daarmee de oom van dines dochter Angelina Jolie (wie kent ‘r niet) - de creativiteit zal wel in de genen zitten… Chip dus, zou met zijn gitaar optreden tijdens het south x southwest festival (http://sxsw.com) Austin, Texas, toen hij daar in een cd-winkel de verkoopster viool zag spelen. Chip vond deze Carrie Rodriguez zó goed, dat hij haar vroeg een duo met hem te vormen. Op dat moment waren ze op weg naar hun tweede gezamenlijk cd, en Chip overwoog haar wat meer op de voorgrond te laten treden.

De avond in Café de Stad werd nacht en Chip Taylor had een wedstrijdje rondjes geven opgevat met Buddy Miller. Rondjes met bier voor de dorst, geflankeerd door Bourbon voor de smaak. Toen de nacht ook niet zo jong meer was liet Chip doorschemeren dat het hele verhaal over zijn ontmoeting met Carrie verzonnen was, branding zal ik het maar noemen, verzonnen om te profiteren van wat er nog was aan naamsbekendheid van Chip Taylor en die te gebruiken als springplank voor de carrière van Carrie Rodriguez. Carrie had via deze route meer kans om een ster te worden en Chip zou beloond worden voor zijn deel in het succes.

Die achtergrondkennis maakte de geloofwaardigheid van de liefdesliedjes die de oude bard en de jonge violiste de volgende dag zongen er niet groter op. Chips stem was overigens ook niet op zijn best, die zaterdag. Carrie leek ook niet zo in d’r hum. Mijn mandolinevriend speelde ze eigenlijk van het podium

GrvA

hollandse nieuwe

Deze weken komen ze binnen; zo’n 190 nieuwe leerlingen. Vol verwachtingen en dromen. Allemaal verschillend in persoonlijkheid, ontwikkeling en creativiteit. Stuk voor stuk met eigen hobbies, karaktertrekken en eigenaardigheden. Over een paar weken ken ik ze allemaal bij naam en van ieder leer je een beetje kennen. Dit jaar zit er een bij met een bizarre hobby, die ik me waarschijnlijk over heel veel jaren nog zal herinneren.

Vorig jaar was ik net zo nieuw als zij, dit jaar heb ik een voorsprong. Het jaar zal weer een avontuur worden waarin ze me zullen verrassen en ergeren. Ze zullen klagen en blij zijn. Ze zullen zich razendsnel ontwikkelen en volgend jaar zullen ze, net als de nieuwen van vorig jaar, na de vakantie vrolijk en zelfverzekerd terugkeren en een beetje neerkijken op de nieuwe nieuwen.

GrvA

GrvA

In 2010-clichétaal zou ik nu zeggen “Daar doe je het voor”, maar dat is natuurlijk helemaal niet waar. Een leuk extraatje is het wèl.

Update: vandaag hoorde ik dat er nóg een genomineerd is. Nikki, ook gefeliciteerd!

GrvA

Hoe vertel ik mijn baas dat-ie riekt?

Mijn baas gebruikt geen deodorant. Het resultaat is dat hij sterk naar zweet ruikt. Collega’s onderling praten er wel over, of maken grapjes. Maar het is heel vervelend, vooral bij vergaderingen waarbij hij aanwezig is. Hij laat dan geen prettige indruk achter. Het is weleens gebeurd dat tijdens een vergadering waarbij hij nog niet aanwezig was, grapjes gemaakt werden in de trant van: ‘Hij komt zo, zullen we vast een raampje openzetten?’ Mijn baas is een geliefd persoon. Zij geur doet hieraan afbreuk. Ik vind het lastig dit tegen hem te zeggen, hij is toch mijn baas. Ook andere collega’s durven dit niet, en subtiele hints hebben nog geen effect gehad. Wat zou u doen?

Naam bij de redactie bekend

Oud zweet

Ik heb een vergelijkbaar probleem aan den lijve ondervonden. Het betrof echter niet mijn baas, maar een partner van een  grote opdrachtgever. Iemand die zich wellevend voordeed en nogal overtuigd was van zijn goede manieren en omgangsvormen. We lunchten vaak samen, maar zijn lichaamsgeur was vernietigend voor mijn eetlust. Collega’s die hetzelfde ervoeren zeiden dat het niet alleen het ontbreken van deodorant kon zijn, maar dat de geur zo sterk was dat het om oud zweet moest gaan. Ik realiseerde me dat ik onze relatie ernstig zou verstoren als ik hem rechtstreeks op de onfrisse zaak zou aanspreken. Ik stuurde hem vanaf een speciaal aangemaakt anoniem mailadres een bericht waarin ik hem tipte om –nadrukkelijk in zijn eigen belang- er iets aan te doen. Hij stuurde naar dat adres een mail terug die bestond uit een verwensing in slechts één woord, maar daarna was het wel voorbij.

Naam bij de redactie bekend

GrvA

Ik heb in beide gewerkt. De geur die rond de reclame hangt is inmiddels een stuk aangenamer geworden, maar de magie van uitgeefland is nog steeds even groot. En hoei, wat is dat onterecht. Maar daar gaat dit niet over. Dit blog gaat immers over creativiteit en daarmee kun je ook in de uitgeverij wel leuke dingen bereiken. Stel het volgende. Je hebt een schrijfster in je stal die je in potentie een groot publiek toedicht, maar haar debuut is verschenen en daarvan zijn, buiten haar familie- en vriendenkring, nog geen 100 exemplaren verkocht. En degene die zich haar uitgever noemt wil haar tweede boek gewoon weer uitbrengen! Waarom? Nou, in de hoop dat daar vanzelf misschien wel wat meer exemplaren verkocht worden en er staat immers met in haar contract dat ook haar tweede boek uitgebracht gaat worden?

Dat is het moment om een list te verzinnen. Je brengt in kaart wie en wat je nodig hebt om wèl een succes te creëren, om het boek goed in de winkels te krijgen; dan blijkt dat de invloedrijke boekeninkopers op de vingers van anderhalve hand te tellen zijn. Je maakt een deal met de grootste; we geven het debuut opnieuw uit met een omslag dat we samen ontwikkelen, in plaats van de normale prijs gaat het debuut nu voor een weggeefprijs. De boekhandels van de inkoopster geven het debuut veel aandacht in de winkel en krijgen extreme inkoopkortingen; samen maken we de schrijfster groot. Op het moment dat de volgende boeken van de schrijfster verschijnen heeft ze haar publiek bereikt en als er inderdaad zoveel publiek voor haar genre is als we dachten, gaan die ook haar volgende boeken kopen en is een nieuwe bestsellerschrijfster geboren. De boekhandels profiteren nog steeds van extra kortingen en samen hebben we een bestsellerschrijfster gemaakt van wie we nog jaren plezier gaan hebben.

Tot zover het verhaal in theorie. In de praktijk hebben we het ook toegepast en zijn er van het debuut, na die 100 exemplaren van de eerste versie, meer dan 100.000 van de tweede, voordelige versie verkocht. Daarmee had de schrijfster haar eerste publiek gevonden. Ook de opvolger, het tweede boek, verkocht goed en kwam in de bestsellerlijsten.  Kortom, toen haar derde boek verscheen lag de schrijfster op schema voor haar grote doorbraak. Alle seinen stonden op groen, zogezegd. Maar door omstandigheden verdween op dat moment de creativiteit uit het team dat de schrijfster begeleidde.

En die grote doorbraak? Die is uitgebleven.

GrvA

Hoe dat zo kwam? Ik had in mijn eerste verhaal een prachtige – en blijkbaar nogal overtuigende – vergelijking gemaakt. Ik had er alleen niet bij stilgestaan dat het voor sommige mensen gevoelig zou kunnen liggen dat ik de rector vergeleek met de leider van Duitsland in de jaren 1933-1945. Voor mij was het niet meer dan een experiment om te kijken of ik zo’n vergelijking kloppend kon beschrijven…

Creatieve mensen proberen vaak originele oplossingen te bedenken en kunnen dan wel eens iets over het hoofd zien. Bij een puber is dat niet zo erg (en niemand is er ooit achter gekomen dat ik achter het pseudoniem schuilging), maar van een toch niet meer zo jong instituut als de katholieke kerk zou je toch wat meer voortschrijdend inzicht verwachten.

GrvA

Waarom er -ook in voetbal- doping is, en waarom het moet blijven

Het tijdstip waarop ik dit verhaal schrijf, is ronduit ongelukkig gekozen. Aan de andere kant van de aarde, in mijn geliefde Zuid-Amerika, ligt Diego Maradona op de intensive care zonder zelfs de wilskracht om voor zijn leven te vechten. En ik moet zonodig een stukje schrijven dat pleit vóór dopinggebruik? Ik lijk wel gek. En misschien ben ik het ook wel. Maar maak dat maar uit als je mijn stukje hebt uitgelezen.

Ik neem jullie mee, 20 jaar terug in de tijd, toen mijn goede vriend N. in de Nederlandse wielerselectie voor ongeveer 17-jarigen zat. Hij was op het niveau aangeland, dat de bond hem en zijn medetalenten uitzond naar Frankrijk om te kijken of ze ook in berglandschap hun beloftes waar konden maken. Het waren zware trainingen en koersen en mijn vriend, die last van zijn knie kreeg, kreeg van de ploegleiding een spuitje aangereikt. Als-ie dat zou gebruiken, zou-ie geen last meer hebben. Op zijn vraag naar de samenstelling van de inhoud, kwam geen antwoord, maar slechts iets als “Niet zeuren jij, spuiten en anders ga je maar naar huis.” Nou was N. niet de slechtste of minst ambitieuze van die jongens, maar hij bedacht wel op zijn 17de dat hij liever roemloos naar huis zou gaan, dan blijven om een weg in te slaan met veel spuiten en een klein kansje om een echte topper te worden. De meeste anderen bleven.

Ik neem jullie nog verder mee, zo’n 25 jaar terug. Ik sprak ooit L., die in die tijd reservekeeper was bij een eerste divisieclub. L. was bloedfanatiek, maar net niet goed genoeg om eerste keeper te worden (hij had ook een bekende naam als eerste keeper voor zich). Hij vertelde dat hij alle mogelijke en onmogelijke pillen en preparaten gebruikt had om nog hogerop te komen. Toen hem duidelijk werd, dat zijn talent gewoon net niet voldoende was, is L. meteen gestopt, en heeft-ie nooit meer een voetbal aangeraakt. Hij is een totaal ander vak gaan doen, en daarin is hij nu, nog net zo bloedfanatiek, wel een van de besten van Nederland.

Mijn betoog is simpel (maar dat wil niet zeggen dat het niet waar is). Jonge aanstormende topsporters zijn fanatiek, ze willen de beste worden en zullen er alles voor over hebben om de top te halen. Dat betekent dat, zolang als er doping is, ze manieren zullen vinden om het te krijgen. Laat de sportwereld dat nou eens inzien en begrijpen dat er goede (herstel-bevorderende) en slechte middelen zijn. Dus begeleid die jonge mensen, en vertel ze wat wel en niet goed voor ze is. Welke middelen wel en niet hun prestaties bevorderen, en welke middelen gevaarlijk zijn. Dat is trouwens iets waar we allemaal verantwoordelijk voor zijn. Want wij, toeschouwers, wij willen ze nog harder zien fietsen, schoppen en lopen. Wij juichen ze toe bij records en kampioenschappen. Ook wij zijn verantwoordelijk voor de druk die Diego Maradona niet aan kan, dezelfde druk waar nu weer jonge talenten als Anelka, Beckham en Kluivert zo nu en dan onder bezwijken.

 Kijk daar hebben we Thomas Dekker! Zou die 10 jaar geleden ook al net zo over doping hebben gedacht als vandaag?

GrvA